Op het congres ‘Veranderen voor de Toekomst’ werden congresdeelnemers ingedeeld op generaties. Een blik op de auteurs van het congresboek riep bij Sioo de behoefte op om er voor te zorgen dat ook het perspectief van de generatie die nog lang aan het vakgebied verbonden zal blijven, aan het woord te laten. Daarom nodigde Sioo een aantal representanten van de generatie ‘Y’ uit, met de vraag om na afloop hun indruk te geven van het congres en hun blik op de ontwikkeling van het vakgebied. De vierde – en laatste- die ik sprak in deze bescheiden reeks was Bregje van Stipdonk.
Wat blijft er hangen na een dag met 500 veranderaars bij elkaar? Voor Bregje van Stipdonk is dat geen eenduidig antwoord. Het congres bood inspiratie, herkenning én ongemak. Haar terugblik is waarderend én kritisch: inspirerend waar theorie praktisch werd gemaakt, en tegelijk zoekend waar het in sommige sessies erg conceptueel bleef.
Een complexe casus die direct boeide
“Wat ik heel leuk vond, was de casus die is ingebracht over de Noordzee,” vertelt ze. De complexiteit van het vraagstuk – met uiteenlopende belangen en stakeholders – bood een inspirerende invalshoek voor het congres. Tegelijkertijd werd daar ook meteen een spanning zichtbaar. Want hoewel de casus prikkelde, bleek het lastig zoals aan de congresganger werd gevraagd om er écht betekenisvol op te interveniëren. “Daarvoor weet je net te weinig van de casus… er zat een te groot gat tussen wat je moetweten om iets zinnigs te zeggen en wat je aangereikt krijgt.”
Praktische handvatten blijven hangen
De workshop die haar het meest bijbleef was die van Brechtje Kessener. Niet vanwege ingewikkelde modellen, maar juist omdat de inhoud direct toepasbaar was. Centraal stond de vraag hoe patronen in groepen ontstaan en hoe je die kunt doorbreken. Daarbij werd gekeken naar drie ‘knoppen’ waaraan je kunt draaien: de context, de betrokken actoren en de onderlinge dynamiek. “Ik merkte dat ik normaal automatisch aan één knop draai. Deze workshop hielp me mijn blik te verruimen.” De theorie uit de workshop werd meteen verbonden aan concrete situaties uit de praktijk. Zelfs een eenvoudige oefening met ringen en groepsdynamiek maakte direct voelbaar hoe snel patronen ontstaan en hoe lastig het kan zijn om die te veranderen. “Het ging aan alle kanten mis, terwijl de opdracht eigenlijk heel simpel was.”
Grote vraagstukken vragen om andere antwoorden
In meerdere sessies werd zichtbaar hoeveel kennis en theorie er in deze community aanwezig is. Modellen, perspectieven en taal om verandering te duiden zijn rijk vertegenwoordigd. Maar voor Bregje, die zichzelf nadrukkelijk ziet als iemand die vooral praktisch wil handelen, voelt dat soms ook als een drempel. “Het is indrukwekkend hoeveel er wordt geconceptualiseerd, maar ik ben steeds op zoek naar: wat kan ik hier morgen anders doen?”
Die zoektocht naar praktische handvatten maakte dat niet alles altijd direct landde. Soms bleef het gesprek hangen in theoretische verfijning, terwijl zij juist nieuwsgierig was naar concrete interventies: wat werkt, wanneer en waarom?
Scherpe keuzes durven maken
De oproep van Jeroen Smit vond Bregje inspirerend. Hij riep nadrukkelijk op tot meer daadkracht en sprak de veranderaars in de zaal direct aan: “help leiders keuzes maken, organiseer besluitvorming, toon leiderschap.” In een tijd waarin maatschappelijke vraagstukken steeds complexer worden, is eindeloos polderen en zoeken naar consensus volgens hem niet altijd meer passend. Het vraagt juist om het durven kiezen en om de moed om daarbij richting te geven.
Minder dikke boeken, meer praktische wijsheid
Bregje kijkt met waardering terug op het congres: de rijkdom aan kennis en het gesprek over veranderen waren inspirerend. Tegelijkertijd merkte ze dat in sommige workshops de stap naar praktische toepasbaarheid ontbrak. Als iemand die dagelijks in een complexe organisatie werkt, blijft ze zoeken naar wat morgen anders kan in de praktijk. Ook viel haar op dat het gezelschap relatief homogeen is, veel mensen die elkaar kennen en al langer samen optrekken. Juist daar ziet ze kansen: het actief verbreden van perspectieven en het binnenhalen van nieuwe stemmen kan het vak verder brengen. Voor haar blijft één vraag leidend: wat kunnen we hier concreet mee doen, en hoe maken we die stap naar de praktijk?
Op het congres ‘Veranderen voor de Toekomst’ werden congresdeelnemers ingedeeld op generaties. Een blik op de auteurs van het congresboek riep bij Sioo de behoefte op om er voor te zorgen dat ook het perspectief van de generatie die nog lang aan het vakgebied verbonden zal blijven, aan het woord te laten. Daarom nodigde Sioo een aantal representanten van de generatie ‘Y’ uit, met de vraag om na afloop hun indruk te geven van het congres en hun blik op de ontwikkeling van het vakgebied. De vierde – en laatste- die ik sprak in deze bescheiden reeks was Bregje van Stipdonk.
Wat blijft er hangen na een dag met 500 veranderaars bij elkaar? Voor Bregje van Stipdonk is dat geen eenduidig antwoord. Het congres bood inspiratie, herkenning én ongemak. Haar terugblik is waarderend én kritisch: inspirerend waar theorie praktisch werd gemaakt, en tegelijk zoekend waar het in sommige sessies erg conceptueel bleef.
Een complexe casus die direct boeide
“Wat ik heel leuk vond, was de casus die is ingebracht over de Noordzee,” vertelt ze. De complexiteit van het vraagstuk – met uiteenlopende belangen en stakeholders – bood een inspirerende invalshoek voor het congres. Tegelijkertijd werd daar ook meteen een spanning zichtbaar. Want hoewel de casus prikkelde, bleek het lastig zoals aan de congresganger werd gevraagd om er écht betekenisvol op te interveniëren. “Daarvoor weet je net te weinig van de casus… er zat een te groot gat tussen wat je moetweten om iets zinnigs te zeggen en wat je aangereikt krijgt.”
Praktische handvatten blijven hangen
De workshop die haar het meest bijbleef was die van Brechtje Kessener. Niet vanwege ingewikkelde modellen, maar juist omdat de inhoud direct toepasbaar was. Centraal stond de vraag hoe patronen in groepen ontstaan en hoe je die kunt doorbreken. Daarbij werd gekeken naar drie ‘knoppen’ waaraan je kunt draaien: de context, de betrokken actoren en de onderlinge dynamiek. “Ik merkte dat ik normaal automatisch aan één knop draai. Deze workshop hielp me mijn blik te verruimen.” De theorie uit de workshop werd meteen verbonden aan concrete situaties uit de praktijk. Zelfs een eenvoudige oefening met ringen en groepsdynamiek maakte direct voelbaar hoe snel patronen ontstaan en hoe lastig het kan zijn om die te veranderen. “Het ging aan alle kanten mis, terwijl de opdracht eigenlijk heel simpel was.”
Grote vraagstukken vragen om andere antwoorden
In meerdere sessies werd zichtbaar hoeveel kennis en theorie er in deze community aanwezig is. Modellen, perspectieven en taal om verandering te duiden zijn rijk vertegenwoordigd. Maar voor Bregje, die zichzelf nadrukkelijk ziet als iemand die vooral praktisch wil handelen, voelt dat soms ook als een drempel. “Het is indrukwekkend hoeveel er wordt geconceptualiseerd, maar ik ben steeds op zoek naar: wat kan ik hier morgen anders doen?”
Die zoektocht naar praktische handvatten maakte dat niet alles altijd direct landde. Soms bleef het gesprek hangen in theoretische verfijning, terwijl zij juist nieuwsgierig was naar concrete interventies: wat werkt, wanneer en waarom?
Scherpe keuzes durven maken
De oproep van Jeroen Smit vond Bregje inspirerend. Hij riep nadrukkelijk op tot meer daadkracht en sprak de veranderaars in de zaal direct aan: “help leiders keuzes maken, organiseer besluitvorming, toon leiderschap.” In een tijd waarin maatschappelijke vraagstukken steeds complexer worden, is eindeloos polderen en zoeken naar consensus volgens hem niet altijd meer passend. Het vraagt juist om het durven kiezen en om de moed om daarbij richting te geven.
Minder dikke boeken, meer praktische wijsheid
Bregje kijkt met waardering terug op het congres: de rijkdom aan kennis en het gesprek over veranderen waren inspirerend. Tegelijkertijd merkte ze dat in sommige workshops de stap naar praktische toepasbaarheid ontbrak. Als iemand die dagelijks in een complexe organisatie werkt, blijft ze zoeken naar wat morgen anders kan in de praktijk. Ook viel haar op dat het gezelschap relatief homogeen is, veel mensen die elkaar kennen en al langer samen optrekken. Juist daar ziet ze kansen: het actief verbreden van perspectieven en het binnenhalen van nieuwe stemmen kan het vak verder brengen. Voor haar blijft één vraag leidend: wat kunnen we hier concreet mee doen, en hoe maken we die stap naar de praktijk?